| محمد مهدی محرمی |
ظرف وجودی خود را از خواندن و دیدن و نوشتن پر کنید
‌اکسیر موفقیت محمد دلاوری آدم ها، مکان ها و سند ها است

محمد دلاوری نویسنده، مستند ساز، خبرنگار و مجری صدا و سیما بعد از ظهر پنج شنبه ۱۵ آذر ماه در مراسم ویژه روز دانشجو دانشکده رسانه فارس به عنوان مهمان ویژه این مراسم حضور پیدا کرد و به سوالات دانشجویان پاسخ داد.

دلاوری متولد سال۵۲ در محله نظام آباد تهران است. رشته تحصیلی او شیمی بوده اما عاقبت به جای درگیری با اسید و بِشر و آزمایشگاه… با قلم و دوربین و کاغذ و روزنامه درگیر شده و خبر نگار می شود. در نوجوانی و جوانی دلداده آوینی و شریعتی بوده و روحیه ای هنری و فرهنگی داشته که همین دلدادگی و روحیه فرهنگی (جو کیهان بیشتر سیاسی است تا فرهنگی) او بعد ها باعث خروجش از روزنامه کیهان می شود. او در ۱۹ سالگی، کاملا ناگهانی در حالی که به گفته خودش هیچ سر رشته ای از کار خبر نداشته با ارائه یک مقاله درباره دفاع مقدس به مرتضی سرهنگی (نویسنده دفاع مقدس) به پیشنهاد وی وارد کیهان شده و بعد از چهار سال فعالیت از کیهان جدا می شود و به سازمان صدا و سیما می رود. اما به خاطر همان روحیه عاشقانه و عارفانه و شاعر پیشه اش حوصله فعالیت های خشک خبری صدا و سیما را نیز نداشت و همین موضوع باعث شد تا او به همراه دیگر دوست خبرنگارش کامران نجف زاده دست به حرکتی نو در آفرینش های خبری بزند که مولود آن حرکت برنامه انتقادی «صرفا جهت اطلاع» می شود. بعد از مدتی هم در دفتر سازمان صدا و سیما در بلژیک به فعالیت خبرنگاری اش ادامه داده و کمی بعد به سمت ساخت مستند سوق پیدا می کند. «کارخانه جهان» و «انقلاب جنسی» از بارز ترین کارهای دلاوری در عرصه مستند سازی است.


راه های رفته
‌محمد دلاوری از تجربه ها و به قول مرادش آقا مرتضی آوینی «از راه های رفته اش»، از مسائل و موضوعاتی که یک خبرنگار و یا یک مستند ساز و یا یک فعال فرهنگی باید آنان را دارا باشد تا حرف و سخنش دارای ارزش و اعتبار باشد سخن گفت. او سخن از ظرف وجودیِ به میان آورد که باید در دوران دانشجویی آن را پر کرد. او از آدم ها و انرژی هایی سخن گفت که تنها از معاشرت با افراد مجرب و با تجربه حاصل می شود. انرژی هایی که از نشست و برخاست ها نه با آدم های معمولی کوچه و بازار که در پی مجالست با افرادی که وجودشان و حسشان و نگاه و اندیشه شان برای آدم الهام بخش است سخن به میان آورد، افرادی که منبع انرژی های مثبت و سازنده اند.
‌او از مکان ها و از ضبط آنان در درون ظرف وجودی آدمی سخن به میان آورد و از تفاوت نگاه توریست ها و روزنامه نگاران به موضوعات و رویداد ها گفت که قطعا یکی از فرق های اصلی و اساسی روزنامه نگاران با دیگر انسان ها در همین تفاوت نگاه است. نگاهی دقیق، بکر و جزئی از خصیصه های یک ژورنالیست حرفه ای به موضوعات و پدیده هاست.
‌بعد از آدم ها و مکان ها، از اسناد سخن گفت و منظورش از اسناد را بیان داشت که مهم ترین آنان کتاب، مخصوصا رمان بود.

نگاهی دقیق، بکر و جزئی از خصیصه های یک ژورنالیست حرفه ای به موضوعات و پدیده هاست

حال چرا رمان؟
‌به تعبیر او رمان ها به آدم ها تجربه های زیستی گوناگونی می دهند و آدم ها را در دنیا های گوناگون می برند و می چرخانند و پخته می کنند و در نهایت بیرون می کشند از دنیای درونشان. رمان ها بهترین ابزار برای تجربه کردن و زیست در زمان ها و مکان ها است. مثلا گفت وقتی که رمان «کوری» را می خوانیم وارد تجربه ای از فروپاشی یک نظام اجتماعی شده و وارد آن می شویم و آن را درک می کنیم و این همان تجربه زیستی لا زمان و لا مکان است.اما اینها همه تنها نصف آن «راه های رفته» محمد دلاوری بود. او بعد از بیان این موارد به اصلی ترین مهارت ژورنالیست یعنی باز تولید فکر و اندیشه، «نوشتن» پرداخت و تمرین نویسندگی با نوشتن روزانه یک پاراگراف و نوشتن خاطرات روزانه و… را پیشنهاد کرد و در جمع بندی مجموع صحبت هایش درباره سه مورد بالا یعنی آدم ها، مکان ها و اسناد و سوژه یابی خبری گفت: بعد از گذشت مدتی این سوژه ها هستند که خودشان را به ما نشان می دهند و به طرف ما می آیند برای پرداختن به درونشان. البته که همه اینها منوط به ذوق ژورنالیستی است که باید در درون ما بیدار شود. و الا…

‌بعد از گذشت مدتی این سوژه ها هستند که خودشان را به ما نشان می دهند و به طرف ما می آیند برای پرداختن به درونشان

سخن آخر

اگر قرار باشد که هر یک از شما یک تا…(هر چی بیشتر بهتر) رمان معرفی کند چه رمان یا رمان هایی را معرفی خواهید کرد؟؟
خدا را چه دیدید، شاید یه نمایشگاه کتاب از رمان های معرفی شده شما راه انداختیم. پس حرف من را کم الکی هم فرض نکنید.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید