| خدیجه بصیرتی |

شاید حدود ۱۰ سال قبل، فیلم «دار و دسته نیویورکی ها» را دیدم. فیلم محصول ۲۰۰۲ بود با ۱۰ اسکار از جمله بهترین کارگردانی و بهترین نقش اول مرد. اما من آن موقع نه به خاطر جاندار بودن فیلمنامه و شخصیت پردازی های دقیق فیلم، و نه بخاطر صحنه آرایی های باور پذیر و چهره پردازی های قابل تحسین، مشتاق دیدن آن بودم. یادم هست تنها چیزی که مرا به دیدن آن سوق داد، نام «لئوناردو دیکاپریو» بود. اما خوب به یاد دارم، در لحظه های تماشای فیلم آنچه بیشتر از بازی منحصر بفرد لئو به چشمم می آمد، این بود که چقدر همین تاریخ ناچیز آمریکا (کمتر از ۶۰۰ سال)، از اول با خشونت های غیر انسانی همراه بوده و اینکه آمریکا بیشتر از آنکه زاییده سفر «کریستف کلمب» باشد، نتیجه خون بازی های «بیلِ قصاب» با مهاجران ایرلندی در خیابانهای نیویورک است.
و من هنوز بعد از سالها صحنه های خون بازی بیلِ قصاب را به یاد دارم که برای تصاحب نیویورک، چه راحت و چه وحشیانه آدم می کشت و لذت می برد.

باید فیلم را ببینید تا بدانید از چه صحنه هایی حرف می زنم و بشناسید پیشینه فرهنگی حاکمان آمریکا را

امروز با خواندن خبر زندانی شدن بی دلیل خانم «مرضیه هاشمی» توسط پلیس آمریکا، دوباره تمام ماجراهای دار و دسته نیویورکی ها برایم یادآوری شد.
انگار خونِ «بیلِ قصاب» هنوز در رگ های حاکمان آمریکایی جریان دارد.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید