| سید مهدی سیدی |

خواننده های بسیاری در استقبال بهار و بدرقه زمستان آهنگ خوانده اند. خیلی اتفاقی از رادیو آوا آهنگی گوش کردم خطاب به بهار که می گفت:

بهار خانوم! یک ساله که چشم به راتم / که رنگ شادی همه جا بپاشی

زمستون آی زمستون غریبه / بری که صد سال دیگه نباشی

احتمالا می پرسید این حرف ها چه ربطی به آموزش نویسندگی دارد؟ باید بگویم دوستان زیادی هستند که گاه و بیگاه پیغام می دهند که قلم مان خشکیده و به رغم اینکه قدیم خیلی زیاد می نوشتیم، الان دستمان به قلم نمی رود. یکی از ایشان تعبیر جالبی به کار می برد؛ می گفت: حبس القلم شده ام. چه کار کنم؟

این اتفاق برای خیلی از نویسنده ها رخ می دهد و اگر برایش راه حلی پیدا نکنیم ممکن است برای همیشه دست از نوشتن بر داریم.

۱- یکی از ریشه های این خشک طبعی می تواند بدنی و بهداشتی باشد: خستگی زیاد، کم خوابی، مشغله ذهنی و یا تغذیه نامناسب؛ حتی درد در ناحیه ساعد و بازو و انگشتان؛ خوب این ها نیاز به درمان یا التیام دارد.

۲- بخش دیگر ممکن است روحی و روانی باشد؛ مثلا ترس از نوشتن، نگرانی از بازخورد مخاطب، یا استرس های زیاد و یا افسردگی؛ خوب می شود با راه حل هایی این مسأله را هم حل کرد.

۳- بخش سوم می تواند فنی باشد: مثلا پیدا نکردن سوژه و یا پیدا نکردن محل مناسبی برای انتشار.

پیشنهاد می کنم برای درمان این مسائل، به خلاقیت و ابتکار رو بیاورید.

رسیدن به فصل بهار، بالذات فرصت خوبی برای شروع نویسندگی ایجاد می کند. اگر با تایپ کردن مشکل دارید روی کاغذ بنویسید. اگر حس و حال روی کاغذ نوشتن ندارید، تایپ کنید. حتما نیازی نیست توی اتاق تان و یا پشت میز تحریر بنویسید؛ گاهی یک مکان دیگر و یا حتی خیلی متفاوت را برای نوشتن انتخاب کنید.

حتما نیازی نیست رسمی و یا راجع به سوژه های جدی بنویسید؛ گاهی به سراغ سوژه های فانتزی و حتی طنز بروید. حتما محتاج مخاطب انبوه نباشید، گاهی متن تان را برای پدر، مادر، رفیق و یا حتی برای خودتان بخوانید. گاهی خوب است حرف هایتان را دکلمه کرده، ضبط و گوش کنید.

حتی می توانید از فرصت استفاده کنید و صوت هایتان را برای ما بفرستید تا در کلمات منتشر کنیم.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید