| راضیه ابراهیمی |

– خوش اومدید، می تونم راهنماییتون کنم؟

– متشکرم. مانتویی می خوام که هم دکمه داشته باشه و هم کوتاه نباشه و هم کمی مُدل دار و قشنگ باشه…

اینها پر تکرارترین مکالمات بین من و فروشندگان چند مانتو فروشی بزرگ بود در روزی که هشت ساعت زمان صرف کردیم فقط برای خرید یک مانتو! من که به کل نا امید شده بودم از یافتن مقصود اما قرار شد با اصرار خواهر جان که عزم و اراده و البته روحیه خیر خواهیش ستودنیست، نظری هم به مانتو فروشی های خیابان نظر اصفهان بیندازیم, و الحمدلله شدیم مصداق «جوینده، یابنده است» هر چند که این یابندگی مان برایمان گران تمام شد، نه فقط گران به ارزش تومان و ریال، بلکه مهمتر از آن گران به ارزش ازدست دادن هشت ساعت از وقتمان.

تردیدی ندارم که یکی از دغدغه های خرید امسال خانم های متین و مُوقّر، پیدا کردن لباس دکمه دار است. چرا که امسال بر خلاف سال های قبل، مانتوهای بلند فراوان است اما با حجب و حیاترین نوع آنها با یک دکمه یا نهایتا دوسه قزن و یا یک بند، بسته می شود و باقی مانتو هم رهاااا! وبه قول شریفِ! یکی از همین فروشندگان مانتو در جواب سوالم: «امسال، اصلا دکمه بر روی مانتو معنا ندارد!»

فرانسه که خیلی سریع اهمیت دکمه را کشف کرده بود در حدود سال ۱۲۵۰ میلادی «انجمن سازندگان دکمه» را تاسیس کرد

خلاصه اینکه دغدغه های دکمه ای آن روزم سبب شد تا قدری بیشتر در مورد پیشینه و منزلت «جناب دکمه» بدانم! مثلا اینکه بیش از سه هزار سال قبل از میلاد، در دوران برنز اولین دکمه اختراع شد و در ابتدا فقط مردان و زنان خوش پوش برای تزیین لباسشان از دکمه استفاده می کردند و نه برای بستن لباسشان.
فرانسه که خیلی سریع اهمیت دکمه را کشف کرده بود در حدود سال ۱۲۵۰ میلادی «انجمن سازندگان دکمه» را تاسیس کرد و این انجمن با هنرمندی بسیار دکمه هایی را می ساخت که فقط طبقه ی اشراف حق استفاده از آن را داشتند و در نتیجه دکمه به نمادی از اشرافیت و طبقات برتر اجتماعی تبدیل شد.
اروپایی ها چنان شیفته ی دکمه شده بودند که کلیسا هم وارد صحنه شد و دکمه ها را «دام شیطان» خواند، که ظاهرا این عنوان با توجه به دکمه ی جلوی پیراهن خانم ها به آنها داده شده بود.

جالب است بدانید در سال ۱۵۲۰ پادشاه فرانسه در ملاقات با هنری هشتم، پادشاه انگلستان، لباسی با ۱۳۶۰۰ دکمه تزیینی به تن کرده بود!

دکمه لباس خانم ها برخلاف آقایان در سمت چپ لباس دوخته می شود

نکته ی قابل توجه اینجاست که حتی دلیل اینکه دکمه لباس خانم ها برخلاف آقایان در سمت چپ لباس دوخته می شود، به همین نحوه کاربرد اولیه ی دکمه برمی گردد. چون در ابتدا استفاده از دکمه فقط ویژه ی طبقه ی اشراف بوده، و زنان اشرافی هیچ گاه لباسشان را شخصاً به تن نمی کردند و خدمتکارشان برایشان این کار را انجام می داد، لذا دکمه ی لباس خانم ها را در سمت چپ لباس می دوختند تا خدمتکار برای بستن یا گشودن دکمه های لباس بانوی خود در مقابل او قرار گیرد و بتواند با دست راست (عموم افراد راست دست هستند) به راحتی این کار را انجام دهد.
هر چند امروزه استفاده از دکمه عمومیت یافته و از آن خدمتکار ها هم خبری نیست، با این حال هنوز هم این اصل به قوّت خود باقی مانده و دکمه ی لباس خانم ها سمت چپ دوخته می شود.

بعد از دانستن این نکات در مورد دکمه، با خودم گفتم کاش باز هم کلیسای وجود تک تک افراد دوزنده لباس ها و یا حتی مصرف کنندگان این لباس ها، آنهارا متوجه می کرد که امروز هم دکمه دام شیطان شده، با این تفاوت که آن روزها «وجود دکمه» دام شیطان بود و امروز«حذف دکمه» از سر جایش!

 

 

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید