| سید مهدی سیدی | 

اگر عادت کنیم گاهی به «آینده» بیندیشیم و یا حتی برای آن «خیال پردازی» کنیم، حتما در ساخت و ساز زندگی، کارهای متفاوت تری انجام می دهیم و احتمالا آینده ما به آن چیزی که دوست داریم، شبیه تر می شود.

کتاب ها، فیلم ها، هنرها و سخترانی ها می توانند – گاهی – همین نقش را به عهده بگیرند؛ چیزی که بر خلاف کشورهای غربی، در ایران از آن غافلیم و برای «پیش بینی آینده»، کمتر شاهد انجام کارهای فاخر بوده ایم. آنگونه که دانش آموز و دانشجو و طلبه و سرباز ما و عموماً همه مردم، برای مراحل بعدی زندگی، با فقر «نقشه و اندیشه» و فقدان «برنامه و آرزو» روبرو هستند.

جالب آنکه در فرهنگ دینی ما، مفهوم مهدویت دقیقا عهده دار همین نگاه تمدنی به آینده است. مسلمان باید آینده نگر باشد تا بتواند تمدن ساز باشد.

کتاب «زایو» خیلی اتفاقی و از طریق محموله تبریک نوروزی دبیرخانه «عمار»، به دستم رسید؛ پس در ایام نوروز و لابلای دید و بازدیدها و عصر جدید علیخانی و خندوانه رامبد جوان و آجیل خوران کیلویی چندصد هزار تومان، آن را خواندم و بالاخره روز دهم عید تمامش کردم.

کتاب تألیفی «مصطفی رضایی» را که توسط «کتابستان معرفت» منتشر شده، به شدت سازنده یافتم و معتقدم خواندن آن برای عموم اقشار به ویژه جوانان و تحصیل کردگان، دلپذیر و کارساز است.

یک دانشمند ایرانی با انهدام ویروسی مرموز که همه جهان را به تسلیم وا داشته، دنیا را نجات می دهد

این کتاب رمانی در ژانر داستان های علمی تخیلی است که حوادث آن در سال ۱۴۲۰ هجری قمری، رخ می دهد و یک دانشمند ایرانی با انهدام ویروسی مرموز که همه جهان را به تسلیم وا داشته، دنیا را نجات می دهد. دکتر علی پارسا، میکروب شناس ایرانی و هیأت علمی دانشگاه تهران، در قالب یک عملیات امنیتی پیچیده و با اتکا بر نصاب علمی دانشمندان ایرانی می تواند با دسترسی به یک آزمایشگاه مخوف زیرزمینی در فلسطین، کره زمین را از شر «ویروس زایو» نجات دهد. این در شرایطی است که کشورهای دیگر در حال انتقال شهروندان ثروتمند خود به کره ماه هستند.

خواندن این کتاب را در اسرع وقت توصیه می کنم.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید