| سید مهدی سیدی |

همه ما دوست داریم یک شبه ره صد ساله را طی کنیم؛ اما فراموش می کنیم که ده سال طول می کشد تا بتوانیم یک شبه، همه راه را برویم. این جمله، به طرز شگفت انگیزی الهام آفرین است. پس باور کنیم برای موفقیت در نویسندگی، به یک رکن بنیادین نیاز داریم و آن تلاش هر روزه و استمرار روحی روانی است. باید اتفاقی برایمان پیش بیاید که هرگز نتوانیم ننویسم و این بهترین تعریف برای یک نویسنده است؛ کسی که هرگز نمی تواند ننویسد.

این بهترین تعریف برای یک نویسنده است؛ کسی که هرگز نمی تواند ننویسد

باید برای خود جوری مقرر کنیم که در همه شرایط، نوشته باشیم؛ پشت میز تحریر، کنار پنجره، وسط امتحان، لابلای لقمه های ناهار و شام، در میانه برنامه عصر جدید و فیلم و سریال و مسابقه رئال و بارسا؛ حتی پشت فرمان خودرو و یا پشت موتور سیکلت (البته ویژه آقایان).

نمی دانم تا حالا تجربه نوشتن در جلسه ختم را داشته و یا وسط عروسی روی جعبه دستمال کاغذی یادداشت نوشته اید؟! همه این مثال ها به نحو مؤثری تحریک کننده است که خود را هر روز و هر روز به رودخانه خروشان نویسندگی بسپاریم.

بعضی بزرگانِ نویسندگی به کارآموزان خود تکلیف می کرده اند که هر روز سه چهار ساعت بنویسند و این عادت را چندماه ادامه دهند؛ البته باید پوست مان خیلی کلفت و کفشمان آهنین باشد تا به چنین تمرین وحشتناکی تن دهیم؛ اما نیازی هم نیست که آنچنان تنبل باشیم که روزی یک پاراگراف هم ننویسیم.

پس عزم مان را جمع کنیم که پاراگراف نویسی را از امروز شروع کنیم.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید