| سید مهدی سیدی |

نویسنده ای معروف می گوید: «من برای یک نویسنده، آموزشی بهتر از این نمی شناسم که چند سالی را در حرفه ای پزشکی بگذراند، زیرا پزشک طبیعت آدمی را به طرز عریان می بیند» (سامرست موام نویسنده انلگلیسی)

من از این جمله، دو استنباط مکمل دارم که می تواند به کار نویسندگان جوان بیاید:

نخست آنکه یک نویسنده باید بتواند از حوزه های گوناگون علوم سر در بیاورد تا احتمالا برای خلق آثار ماندگار رهنمون شود. حتما چیز خوبی خواهد بود که یک نویسنده، تاریخ معاصر و البته تاریخ کهن را بداند و از مشروطه و جنگ جهانی و رنسانس و صدر اسلام خبر داشته باشد. دانستن جغرافی و اطلاع از موقعیت های مکانی مختلف، حتما در ساخت و ساز داستان ها کمک حال خوبی برای نویسنده خواهد بود. برخورداری از مطالعات روانشناختی و جامعه شناختی به یک نویسنده از آنچه بین مردمِ حراف مرسوم است قدرت تحلیل عمیق تری هدیه می دهد. دانستن فیزیک و شیمی و از همه مهم تر ریاضی و فلسفه نویسنده را دچار قوت های معجزه آسایی می کند که خیلی زود قد او را از بقیه بلندتر می کند؛ و آنچه که بر همه این ها سایه می اندازد و به این حجم علوم گوناگون، معنا و انسجام واحد می دهد داشتن جهان بینی آسمانی و نگرش خدایی است که می توان آن را در علم دین یافت و دریافت.

دوم آنکه خوشا به احوال آن نویسندگانی که علاوه بر نوشتن عام، در یک رشته تخصصی صاحب خبرگی هستند. شاید بهتر باشد حرفم را اینگونه بزنم: خوشا به احوال آن متخصصانی که برای خود سطح قابل قبولی از توانایی نوشتن جور کرده اند، پس می توانند بدون لکنت برای مردم سرزمین خود، حرف های مهمی بنویسند.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید