| سید مهدی سیدی |

 داخل جلد کتاب نوشته است:

«استعمار یعنی تعطیلی فکر؛ نه به آن معنا که اجازه ندهند شما فکر کنید، بلکه به آن معنی که فرصت ندهند شما فکر کنید… استعمار نو، استعمار رسیدن به جواب قبل از رسیدن به سؤال است.»

و البته این جمله بر ابتدای همه کتاب های مرحوم آیت الله حائری شیرازی حک شده است.

ایشان کتابی دارد با عنوان «تربیت دینی کودک» که حاصل گفتگو در طول ۷۰ جلسه بحث تربیتی است: کتابی چکیده، عمیق و البته کاربردی؛ هم برای والدین و هم برای مربیان. تقریبا کتابی به این تمیزی و شستگی نمی شود جای دیگری پیدا کرد. می شود هر شب ده پانزده دقیقه برای مضامین این کتاب وقت گذاشت و فهمید؛ و فردا را متفاوت آغاز کرد.

حداقل برای مزه کردن و تشنه شدن، چند جمله کوتاه از این کتاب، در منظر چشمان کنجکاو شما قرار می گیرد:

– مربی باید از راه های مناسب به شاگرد ملاک خوب و بد عمل را یاد بدهد. صحیح نیست برای کودک، مصادیق خوب و بد را مدام معین کنند.

– مربی یا پدر و مادر با پاسخ دادن به همه پرسش های طفل، او را مقلد و عاجز بار می آورند.

– باید به طفل فرصت اندیشیدن داد؛ نحوه فکر کردن طفل، در تصمیم های بیست سال دیگرش تأثیر دارد.

– اگر کودک حریص بار آید در آینده تنگ نظر و محدود می شود و مجبور است سال هایی از عمر را صرف برگشتن به حالت طبیعی کند.

– پدر نباید محبت خودش را مجانی به فرزند بدهد. باید خرده خرده به درجه محبت بیفزاید تا فرزند احساس کند کسب محبت نیاز به لیاقت بیشتر دارد و هرچه بیشتر از خودش لیاقت نشان دهد می تواند از آن دست عاطفه، چیز بیشتری کسب کند.

– بیشتر شاگردها از رخنه ها وضعف های مربی وارد می شوند. خنده های بی دلیل و نگاه های عاطفی بیجا، از جمله مسائلی هستند که دانش آموزان از طریق آن ها ضعف معلم را درک می کنند و زود می فهمند از کجا می شود او را دست انداخت. وقتی معلم دست انداخته شود خشونت ها شروع می شود.

– کودک در هفت سال اول زندگی باید همراه با «طبیعت» رشد کند. اگر در این هفت سال او سید و آقا نباشد، «فطرت» او جان نمی گیرد. هفت سال دوم مرحله رشد «فطرت» اوست، به شرطی که از میان پوسته «طبیعت»، سالم و قوی بیرون آمده باشد. به عبارت دیگر امیر بودن او رعایت شده باشد.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید