| سید مهدی سیدی |

 بسیاری از ما دوست داریم در روزگاری نه چندان دور به یک نویسنده حرفه ای و نام آشنا تبدیل شویم. پس مدام از این و آن، پرس و جو می کنیم تا شاید سریع ترین و هموارترین جاده ممکن را بیابیم. با راهنمایی دیگران مدام فرمول های مختلف و ایده های متفاوت را آزمایش می کنیم که شاید یکی شان مجرب باشد و بر درد ما افاقه کند.

بی تردید یکی از گام های مهم و اصلی در مسیر حرفه ای شدن آن است که نویسندگان، مطالب خود را انتشار داده و در معرض نگاه دیگران قرار دهند. ولی متأسفانه بسیاری از نویسنده های تازه کار از این اقدام، اجتناب کرده و در گیر و دار هراس ها و تردیدهای ویرانگر گرفتار می شوند:

کجا منتشر کنم؟

مگر اصلا مطلب من به درد کسی می خورد؟

اگر مطلبم خوب نبود چه؟

اگر دیگران را به گمراهی انداختم چگونه پاسخ خواهم داد؟

شاید متنم جذاب نباشد و هیچکس از آن خوشش نیاید!

شاید با متن من خیلی بد برخورد کنند؛ آن وقت اعتماد به نفسم را از دست خواهم داد!

و هزار و یک بدبینی دیگر که برای ذهن نویسنده، مانع و ایست ایجاد می کند. این دلایلِ هزار و یک گانه، عنصر شجاعت را در دل ما می کُشد و ما را با احتیاط های بی ثمر منزوی کرده و پس از مدتی قلم را می خشکاند.

سزاوار نیست که حتما به دنبال مخاطب بی خطر باشیم تا مطالب مان را نقد نکند و اگر نقد کرد جانب مهربانی را رعایت کند که مبادا امید ما ناامید شود. باید دل به دریا زد و مطلب را به هرمقدار که امکان دارد و برای هر مخاطبی که در دسترس است نشر داد تا در معرض نقدهای حتی مخرب و ویرانگر قرار گیرد. فقط باید دل مان را قرص و محکم کنیم و بی جهت با نقدهای دیگران شُل و یا بی انگیزه نشویم. نقدها را با دقت و استقبال بررسی کنیم؛ موارد صحیح را اعمال کرده و موارد نادرست را دور بیندازیم. بپذیریم که برخی نقدهای دیگران کاملا چِرت و غیر فنی است. نباید به آن وقعی نهیم اما در نقد دیگران حرف های خوب زیادی هم هست که می تواند متن ما را روز به روز قوی تر کند. از مخاطب نترسیم.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید