| سید مهدی سیدی | 

محمد دلاوری، مجری تلویزیون، یک ویژگی ممتاز دارد که او را از دیگر هم نوعان خود متفاوت می کند: «پرسشگری بدون پیشفرض» و این همان اکسیری است که متأسفانه در کوله پشتی بسیاری از خبرنگاران یافت می نشود.

دلاوری، به نسبت بسیاری از خبرنگاران تلویزیونی، سوژه یاب قهارتری است و می تواند با نگاه و قاب بندی متفاوت، از میان انبوه موضوعات پیرامونی، سوژه ای را شکار کند که بلافاصله مخاطب را به دام خود بیندازد. او به این توانایی دست یافته است که بتواند فارغ از پیشینه فکری و یا سبقه فرهنگی خود از سوژه، سؤالات صریح، جدی و مؤدبانه بپرسد و تا جایی که می شود قضاوت و یا اعتقادات شخصی خود را به دایره موضوع سرایت ندهد. 

دلاوری پس از موفقیت در اجرای «صرفا جهت اطلاع» و تولید گزارش های چالش برانگیز برای بیست و سی، عازم اروپا شده و در مقام نماینده تلویزیون ایران فعالیت می کند. او در بازگشت، از ژانر خبر خداحافظی کرده و اجرای گفتگوهای زنده تلویزیونی را تجربه می کند. او همزمان با این تغییر، به صورت جدی تر به حوزه مستندسازی گام می نهد. کارنامه او نشان می دهد مستندهایی که دلاوری را جلو دوربین خود قرار داده، عموما نسبت به مشابه های داخلی، متفاوت تر و تماشایی تر است.

«متولد اورشلیم» از آخرین نمونه فعالیت های او در مقام یک مجری مستند است که با کارگردانی «حسین شمقدری» و با کوشش «آرمان مدیا» ساخته شده است. جدای از توانمندی دلاوری در پرسشگری بدون پیشفرض، سوژه این مستند هم تحریک آفرین و انگیزش بخش است. پرداخت بی مهابا به یکی از خطوط قرمز سیاسی و نزدیک شدن به سوژه ای خطرناک به اسم اسرائیل، به خودی خود جذب کننده است. بی تردید ساخت این نمونه از مستندها هم به لحاظ حساسیت افکار عمومی و هم مراقبت های امنیتی رژیم صهیونیستی، خطرآفرین و پر هزینه است. تیم مستند ساز این ریسک را به جان خریده و گام اول را هوشمندانه برداشته است.

اما به نظر می رسد این مستند ضعیف تر از آن چیزی است که از پرونده دلاوری انتظار می رود و نسبت به بقیه آثار او از ضعف های جدی تری رنج می برد. ضعف در محتوا و کم مایه بودن روایت ها، از مشکلات جدی این تولید رسانه ای است. ضمن اینکه در تدوین، موسیقی و حتی شکار صحنه ها نقیصه های آشکار دارد. احتمالاً تنها چیزی که مخاطب را برای تماشای این مستند قانع می کند صرفا سوژه متفاوت و بکر آن است، اما هرگز مخاطب را به رضایتمندی پایدار نمی رساند. مستند بیش از حد لازم خنثی است و حتی نسبت به سوژه ای ایچنین پر حرف و حدیث، بی تفاوت و یا بی دغدغه است. جالب آنکه بعضی از نریشین های دلاوری هم، به ویژه در فواصل و یا انتهای مستند، نتوانسته است جبران کننده این ضعف باشد.

شمقدری، کارگردان این مستند، در مصاحبه ای عنوان می کند «اصلی ترین هدف ما از ساخت این مستند دشمن شناسی بوده است»؛ که البته به نظر می رسد گروه مستند ساز در تأمین این هدف ناکام مانده و با جنسی از سطحی نگری و یا شتابزدگی فکری، سوژه ای عالی را سوزانده است. البته ضعف محتوا به صورت عمومی در چندین اثر تولید شده توسط شمقدری خودنمایی می کند.

اما به هر صورت مشاهده این مستند توصیه می شود؛ به انضمام اینکه خوب است مخاطب با نگاهی نقاد و بدون پیشفرض آن را تماشا کند.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید