| سید مهدی سیدی | 

انیمیشن «بچه رئیس» هم برای بچه ها و هم خانواده ها جذاب است. کاراکترهای این انیمیشن در ایران آنقدر مشهور شده است که تصاویر آن در بعضی اسباب بازی ها، لوازم التحریر و البسه دیده می شود و نیز کارتون آن در برخی مکان های عمومی که بچه ها احتمال حضور دارند پخش می شود.

این انیمیشن آمریکایی با نام اصلی The Boss Baby، با کارگردانی تام مک گراث و توسط کمپانی دریم‌ورکس ساخته شده است. این پویانمایی نسبتاً موفق، سال ۲۰۱۷ اکران شده که بعدا سریالی هم بر اساس آن ساخته شده است. ایده اولیه این اثر سینمایی کتابی ۳۰ صفحه ای است که نویسنده آن (مارلا فارزی) خودش آن را تصویرگری کرده است؛ و البته یکی از ایرادات اصلی این انیمیشن همین نکته است که سازندگان خواسته اند از یک متن ۳۰ صفحه ای یک اثر ۹۰ دقیقه ای تولید کنند؛ که در نتیجه ضعف های جدی در روایتگری و عمق دهی به ماجرای داستانی آن دیده می شود.

مضمون اصلی این فیلم «فرزندآوری» است. به نحوی که مخاطبِ خود را به آوردنِ فرزند دوم و چندم تشویق می کند. اصل ماجرا اینچنین است: بچه رئیس، قهرمان داستان است. او انسانی بالغ اما در قد و قواره یک بچه است که توسط یک کارخانه بچه سازی تولید شده! او وارد زندگی یک خانواده سه نفره شده تا در پوشش فرزندی برای آنان یک مأموریت مخفی و جهانی را به انجام برساند؛ طبق آمار، سگ ها در زندگی خانوده ها جای بچه ها را گرفته اند و زن و شوهرها به جای آنکه عشق خود را برای فرزندانشان خرج کنند حیوانات خانگی را جایگزین می کنند. پس بچه رئیس باید با کشف یک پروژه تجاری که می خواهد سگی جدید را وارد بازار کند، با این روند فریبکارانه مقابله نماید.

این ایده برای جامعه آمریکایی امروز به شدت مورد نیاز است؛ آمریکا و کشورهای غربی با یک آسیب خطرناک روبرو شده اند. همسران و زوج های جوان در این کشورها به هزار و یک دلیل، دیگر حاضر به فرزندآوری نیستند، پس شیب نمودار جمعیتی این کشورها به سمت کهنسالی پیش می رود.

بر این پویانمایی نقدهای جدی وارد است. به کاربردن الفاظ و شوخی های رکیک، نمایش صحنه هایی از کودکان کاملا برهنه و حتی به رسمیت شناختن برخی رویکردهای همجنس‌بازانه و البته حذف خداوند در مقام خالق هستی از انتقادات جدی به این اثر سینمایی است. ضمن اینکه به لحاظ تکنیک های ساخت، خط داستانی، عمق کاراکترها، کمبود صحنه های مهیج و نظایر آن این انیمیشن ۱۲۵ میلیون دلاری دچار ضعف های فاحش است.

اما به هرتقدیر گنجاندن مضامین مورد نیاز جامعه آمریکایی در انیمیشین های کودک و نوجوان از هنرمندی ها و هوشمندی های هالییوود است. معروف است که ایالات متحده، وزارت فرهنگ ندارد اما سیاست های فرهنگی خود را بدون رودربایستی و با شدت و تدبیر از طریق هالیوود عملیاتی می کند و این عبرتی است برای کارورزان و مدیران فرهنگی در جمهوری اسلامی ایران که از اعمال عملیاتی سیاست های فرهنگی نظام طفره می روند.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید