| سید مهدی سیدی |

شاید نسل ما و بعد از ما؛ یعنی دهه شصتی‌ها و هفتادی‌ها و نوادگان اینترنت، از درک یک عبارت عاجز بودیم: «حماسه»
اما حالا درس‌های کودکی را بهتر می‌فهمیم: «حماسه» یعنی مخلوطی از حس‌های متناقض؛ شادی کنار غم، تردید کنار یقین، نشاط کنار دلهره، کنجکاوی کنار آرامش، نگرانی کنار اشتیاق.
هم نسلان عزیز! به دوران حادثه خوش آمدید! صبح به صبح، دست و صورت نشسته باید از خبرها خبر بگیرید؛ حتما دیشب تا حالا چیزی رخ داده است. دیگر خواب معنا ندارد، حادثه‌های ترش و شیرین و شور از پشت و رو بر ما می بارد.
رزمندگان جوان! جاده پرهیجانی پیش روست؛ رگبار حادثه از هر سوی جاده بر سر و جان می‌بارد؛ فقط باید شک نکنید، نایستید، به عقب نگاه نکنید، دندان ها را بفشارید و دست از ماشه بر ندارید. آنکس به انتهای سبز این جاده پر از غبار و خمپاره می‌رسد که اهل حماسه باشد؛ و حماسه یعنی طعم‌های ناهمگون، یعنی حس‌های متضاد.
هم نسلان حماسه ساز! حادثه های نو به نو، گوارای وجود!

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید