| سید مهدی سیدی |

 دوستی در کانال کلمات پیغام داده است:

«من معمولاً برای نویسندگی یا وقت ندارم یا حوصله ندارم؛ فکر کنم بیشتر چیزایی که مینویسم بداهه مینویسم»

و بعد هشتگ زده: #نویسنده_خسته

 و اما پاسخ من:

دوست من! اگر برای وقت و برای حوصله‌ات کار جدی نکنی، هرگز نویسنده به‌دردبخوری نمی‌شوی؛ این هر دو، بال‌های نویسنده است که او را به پرواز درمی‌آورد؛ نویسنده کم‌حوصله یا بی‌زمان، برای تحقق خواسته‌هایش عقیم می‌ماند، مسیر رشدش ابتر است و هرگز نمی‌تواند در جامعه مخاطبانش صاحب نفوذ شود، و بعد از مدت‌ها پرسه زدن در فضای مجازی و نصفه‌نیمه نوشتن‌های بی‌حاصل، هیچ رد پایی از او در تاریخ باقی نمی‌ماند.

سعی کن زمان‌بندی زندگی‌ات را درست کنی؛ پس اول از سارقان زمان خبر بگیر! دزدان سر گردنه‌ای که وقت‌های مفیدت را می‌دزدند یا می‌کشند پیدا کن و قتل عام‌شان کن! برای کارهایت بودجه‌بندی داشته باش و البته هر آنچیزی که حوصله‌ات را تنگ می‌کند نابود کن! حوصله مثل پیتزا، پنیر می‌خواهد تا کش بیاید؛ راه‌های زیادی برای ترمیم حوصله وجود دارد:

وعده صبحانه را جدی بگیر! خواب شبانه‌ات را تنظیم کن! به ارگونومی بدن و پشت‌میزنشینی‌هایت دقت کن! سعی کن به بدن خودت برسی! فکرهای نامنظم و پریشانت را قفسه‌بندی کن! کثرت و تنوع کارهایت را کم کن و بر کیفیت کارهایت اضافه کن!

و البته گاهی طراحی نظام تشویق و تنبیه فردی هم به پیشرفت کمک می‌کند.

و نهایتاً در یک کلام: خوش‌حوصله و با برکت باش جناب نویسنده!

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید