| سید مهدی سیدی |

 هرکسی لیلای خود را به نامی می‌خواند و برای محبوب خود عنوانی بر می‌گزیند.

امام رضای رئوف، عزیز دل همه ماست؛ عشق ماست؛ آرزوی ماست.

هرکسی او را به نامی می‌خواند:

آنکه در راه می‌ماند خطاب می‌کند یا معین‌الضعفا!

آنکه غم پیکرش را می‌سوزاند صدا می‌زند یا غریب‌الغربا!

آنکه دیگر فریادرسی برای زخم دلش نمی‌یابد داد می‌زند: یا ضامن آهو!

و من اما تو را به یک چیز می‌خوانم:

ای پدر!

امام رضا (ع)، پدرترین پدرهای دنیاست. دلسوز و دل‌رحیم، عذر پذیر و بخشنده؛ درست دقیقه نود به فریادت می‌رسد، وقتی خود را تباه کرده‌ای، وقتی سرمایه سوزانده‌ای، وقتی درهای شهر به رویت بسته شده، وقتی دیگر خودت هم از خودت بدت می‌آید، ناگهان سایه‌اش بر سرت، معجزه می‌کند، اشک هایت را پاک می‌کند و قلبت را دریای آرامش می‌سازد. سرمایه‌ات می‌دهد، آبرویت را از نو می‌سازد، از کوه بالایت می‌برد و دوباره نشانی جاده را پیش رویت می‌گشاید.

امام رضا پدرترین پدرهای دنیاست!

و حالا که از خانه پدری محروم شده‌ام از همینجا زیر لب می‌گویم:

سلام ای حضرت عشق! سلام ای پدر! سلام یا علی بن موسی الرضا المرتضی!

 شما هم با هر لفظ و خطابی که می خواهید با همین بهانه، سلامی روانه کنید. 

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید