| سید مهدی سیدی |

 به پیشنهاد یکی از دوستان، فیلم سینمایی سیلی (Thappad) محصول ۲۰۲۰ سینمای هند را دیدم. فیلمی در ژانر خانوادگی که ظاهراً در خود هندوستان، محل گفتگو و توجه فراوان واقع شده است.

این فیلم به تمام معنا، در فرم و ساخت و مضمون، یک محصول بالیوودی و نمونه کاملی از سینمای هند است که البته از حیث فیلم‌نامه، سوژه‌پردازی و نیز پرداخت شخصیت از ضعف‌های چشمگیری رنج می‌برد و با ریتم کند و زمان طولانی، مخاطب را آزار می‌دهد. اما به هر تقدیر نکات فرهنگی و خانوادگی قابل‌توجهی در خود نهفته دارد.

کارگردان با شجاعت و ذوق قابل‌توجه به واکاوی یک مسأله رایج در زندگی زناشویی پرداخته است که از جهاتی نظایر آن در فرهنگ خانوادگی ما هم یافت می‌شود؛ از جمله: «سرد شدن زن» در رابطه خانوادگی نسبت به شوهر! به این دلیل که شوهر به‌جای تمرکز بر اهداف دو نفره در زندگی مشترک، بیش از حد به مسائل شغلی می‌اندیشد و با تلاش شبانه‌روزی در یک مسابقه فرسایشی برای ارتقاء مقام و ثروت، شادی خانواده خود را قربانی می‌کند.

قطعاً در زندگی ایرانی هم با آسیب‌های اینچنینی مواجهیم که بارها در مشاوره‌ها با آن روبرو شده‌ایم. البته به نظر می‌رسد رویکرد اصلی فیلم راه‌اندازی یک جنبش مدنی توسط زنان هندی است که در برابر ظلم شوهران و حتی تنبیه بدنی آنان قیام کنند؛ که دراین‌بین تمرکز اصلی روی زنان خانه‌داری است که همه آرزوها و استعدادهایشان را روی زندگی مشترک سرمایه‌گذاری می‌کنند و در مقطعی از زمان متوجه می‌شوند که هیچ بهره‌ای از عشق و شادی همسر ندارند؛ پس در برابر بی‌توجهی‌ها و بی‌احترامی‌های او به ناگاه سرد شده، شکسته و علاقه خود را نسبت به‌طرف مقابل از دست می‌دهند.

 پی‌نوشت)

در خصوص اکران عمومی این فیلم برای مخاطب ایرانی، آن‌هم بدون جلسات نقد و بررسی، این فیلم می‌تواند در ذهن خانواده‌ها به‌ویژه زنان ‌ آسیب‌ها و بدبینی‌هایی ایجاد کند، به دو دلیل: نخست نوع نگاه به چالش‌های خانوادگی و دوم پایان‌بندی نامناسب فیلم که اساساً به یک طلاق توافقی منجر می‌شود؛ در زیرمتن خود زن و شوهر را قانع می‌کند همین‌که به دلایلی علاقه آن‌ها نسبت به هم کم شد می‌توانند به‌راحتی و بدون دغدغه اقدام به طلاق کنند؛ و از همه مسؤولیت‌های پیشین استعفا دهند.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید