| سید مهدی سیدی |

 در میان ۵ سؤال اصلی برای نوشتن این پرسش، حیاتی است: برای که بنویسم؟ و این همان بحث مخاطب‌شناسی است.

گرچه پیدا کردن مخاطب مناسب برای نوشته‌ها از مهم‌ترین وظایف رسانه است؛ اما در نقطه شروع این خود نویسنده است که برای قلم و نظرش مخاطبی می‌یابد و یا مخاطبی می‌آفریند. البته شاید این تعبیر زننده به نظر برسد: «مخاطب شکار است و نویسنده شکارچی؛ هر کلمه و جمله او تیرهایی است که به سمت مخاطب شلیک شده و بخشی از وجود او را هدف می‌گیرد»؛ اما به‌هر تقدیر این تمثیل به‌خوبی مفهوم مخاطب شناسی را نمایش می‌دهد!

واقعیت آن است که هر نویسنده باید به‌درستی بداند با هر متن خود دقیقاً کدام مخاطب را هدف گرفته است و روی کدام بُعد از ابعاد وجودی او سرمایه‌گذاری کرده است.

بعید نیست متن‌های برجسته‌ای پیدا شود که تا حد زیادی عموم مخاطبان جامعه را بی‌سواد و باسواد، زن و مرد، پیر و جوان، شهری و روستایی – تحت تأثیر قرار دهد، اما غالباً متن‌های ما فقط می‌تواند به‌صورت ویژه و عمیق، یک یا چند گروه مشخص از مخاطبان را به تحول بکشاند.

پس اینجاست که باید هر نویسنده در مخاطب شناسی به خبرگی و کارشناسی برسد.

(ادامه دارد)

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید