| سید مهدی سیدی |

 نویسندگان همواره می‌کوشند به عادت‌های خلقی خود پی ببرند و بدانند در کدام حالت برای نوشتن آمادگی بیشتر دارند. به‌ویژه آنان که در ابتدای راه نوشتن هستند و یا به‌تازگی می‌خواهند مرتکب امر نوشتن شده و در جاده حرفه‌ای شدن گام بردارند، بیشتر به این سؤالات می‌اندیشند!

قطعاً جواب واحدی برای مطلوبیت‌های محیطی و شرایط مؤثر در نویسندگی موجود نیست، چون به‌شدت به دیدگاه‌های شخصی نویسنده، حالات و شرایط زیست او ربط دارد. برخی در سخت‌ترین شرایط قادر به نوشتن هستند آنچنان که برخی آثار مهم دنیا در زندان‌های مخوف و یا در دل جنگ‌ها نوشته شده است و برخی دیگر نیازمند شرایط آرام و کاملاً دلپذیر هستند تا بتوانند برای ماه‌ها روی متن خود تمرکز کرده و افکارشان را به نحو فاخری پیاده‌سازی کنند.

در دیدگاه من اینچنین است که بیش از آنکه در نوشتن «مکان» مناسب مهم باشد «زمان» مناسب مهم است؛ و از این جمله دو مفهوم را اراده می‌کنم:

۱) زمان به معنای ثانیه و ساعت و نسبت آن با گردش زمین و موقعیت خورشید؛ که اگر کسی بتواند ساعت بدن خود را کشف کند قادر خواهد بود حتی در بدترین و تارترین شرایط بنویسد؛ چرا که جسم او به‌راحتی در اختیار روحش قرار گرفته و دست‌ها و اندامش خدمتکار افکار و ذهنش خواهد شد.

۲) اما معنای دوم قدری پیچیده‌تر و صد البته حیاتی‌تر است؛ زمان به معنای «آن» و لحظه؛ یعنی ارتباط روح با باطن خلقت؛ یعنی آنکه نویسنده بتواند روح خود را از محدودیت‌های ماده مجرد کند و بر زمان و زمانه، بر مکان و جغرافیا و بر حرکت مادی زمین غلبه کرده و خود را به موجودی فرازمان و فرامکان تبدیل کند. شاید برخی از شیرین‌ترین آثار دنیا بی‌آنکه هیچکدام از ما و یا حتی منتقدان بدانند – در همین حالت خلق شده باشد؛ یعنی «گاه» و زمانی که نویسنده خود را از قید زمان و خاک رها ساخته و در ارتفاعی بلندتر از عالم طبیعت، قرار گرفته است؛ شاید چیزی از جنس خلسه و یا در درجات بالاتر آن موقعیتی شبیه الهام و وحی؛ و قطعاً باید پذیرفت این حالت یکی از خاص‌ترین حالت‌های روحی انسان است که برای بسیاری هرگز دست یافتنی نیست چون به‌شدت به رهایی روح و تجرد ذهن ربط دارد.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید