| سید مهدی سیدی |

 معروف است که اگر می‌خواهی کتاب خوبی بنویسی، ابتدا باید خود به کتاب تبدیل شوی! یعنی آنکه مفاهیم کتاب را نخست باید در وجود خود تجلی دهی تا نوشته‌هایت خوب از آب در بیاید.

دقت شود که قرار نیست مفاهیم را در وجود خود انبار کنیم و آن‌وقت بر کاغذ بنشانیم، خیر! مفاهیم را باید به سلول‌های وجود خود تبدیل کنیم و پیکرمان را از معانی بسازیم؛ ساده بگویم یعنی: به حرف‌هایمان عمل کنیم.

پیشتر در جایی خواندم یکی از متفکران درباره مرحوم علی صفایی گفته بود او تنها کسی بود که هر وقت خودش را می‌دیدم انگار دارم کتابش را می‌خوانم و هر وقت کتابش را می‌خواندم انگار دارم خودش را می‌بینیم؛ و چه تعبیر الهام‌بخشی است این عبارت که یک نویسنده آیینه کتاب خود باشد.

مشکل برخی نویسندگان آن است که هرگز به حرف‌هایشان عمل نمی‌کنند و یا آن چیزهایی را که عمل می‌کنند نمی‌نویسند. برای همین متن‌هایشان بوی ترشیدگی می‌دهد و حتی بعد از مدتی تبدیل به یک غذای مسموم می‌شود که هرکس آن را بخورد (بخواند) دچار سوءهاضمه می‌شود.

حال با خود بیندیش چقدر با متن‌هایت فاصله داری و یا متن‌هایت چقدر از تو دور و غریب است؟

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید