| سید مهدی سیدی |

 حتما تأیید می‌کنید بین «زندگی آرام» تا «آرامش در زندگی» تفاوت معناداری وجود دارد. چه بسیار زندگی‌ها که آرام است اما افراد آن آرامش ندارند و چه زندگی‌های بسیاری که پر از حادثه و اتفاق است اما قهرمانان آن در اقیانوسی از آرامش شناورند.

ماجرا از کجا آب می‌خورد؟

آنان که همیشه دنبال آرامش در زندگی هستند و می‌خواهند کوچک‌ترین گرفتاری و بدبختی را تجربه نکنند، عموما به این خواسته خود نمی‌رسند و به خاطر همین نگاه غلط و مخرب، در تلاطم‌های زندگی هزینه‌های روحی هنگفتی می‌پردازند. اما در مقابل افرادی هستند که وجود خود را مثل دریایی بیکران، وسعت می‌دهند تا با گردباد روزگار آشفته نشود؛ پس اینان در هر سطحی از مشکل و گرفتاری، دچار ناآرامی یا افسردگی نمی‌شوند.

رمز این ماجرا در تغییر نگاه نهفته است! ما خیلی وقت‌ها زورمان به محیط نمی‌رسد و دیگران را نمی‌توانیم تغییر دهیم؛ بسیاری از شرایط دست ما نیست، ضمن آنکه حوادث زندگی غیرقابل‌پیش‌بینی است و هرلحظه ممکن است آشفتگی جدیدی قایق ما را غرق کند؛ پس بهتر آن است به‌جای آنکه برای بهبود زندگی‌مان معطل بهبود شرایط باشیم، حاکم بر شرایط شویم و کار خودمان را انجام دهیم. پس نیازی نیست با تسلیم شدن در برابر محیط، بی‌جهت در جستجوی شرایط آرام باشیم؛ بلکه باید برای خودمان وقت بگذاریم و ساختمان وجودمان را از درون محکم کنیم تا آنچنان ظرفیتی پیدا کنیم که حتی در سخت‌ترین شرایط، به اهداف‌ ذهنی‌مان دست یابیم.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید