| سید مهدی سیدی |

 هر حرفه و صنعتی، برای خود ابزار کار معینی دارد؛ ابزار نجار، میخ و چوب و اره است. ابزار کار آهنگر، کوره و پتک و سندان است. ابزار کار معلم کتاب و گچ و تخته است. به‌همین‌ترتیب پزشک، مهندس، سیاستمدار و حقوق‌دان ابزار کار مخصوص خود را دارند.

طبیعتا هر استادکاری در کنار مهارت، علم و تجربه خود به جعبه‌ابزار کاملی نیاز دارد تا به‌درستی از پس کار بر بیاید؛ اما ابزار کار نویسنده چیست؟ شاید در نگاه اول عناصری چون قلم، کاغذ و رایانه به چشم بیاید، اما مهم‌تر از همه این‌ها چیزی به اسم «کلمه» ابزار کار یک نویسنده است.

یک نویسنده مؤلف، در جعبه‌ابزار خود بیش از هرچیزی، از دایره واژگان و جغرافیای متنوعی از کلمات برخوردار است. چراکه نویسنده باید افکار خود را بر بال کلمات سوار کند و به سمت مخاطبان مشتاق خود پرواز دهد. انگار سینی غذایی که یک نویسنده در رستوران کتابت به سمت خواننده تعارف می‌کند پر است از کلمات متنوع، جذاب، قوی و با مفهوم.

اینجاست که نویسنده‌ها برای موفق شدن باید وقت‌های زیادی بگذارند تا این جعبه‌ابزار خود را تکمیل و روزآمد کنند و با روغن‌کاری مداوم تازگی کلمات خود را افزایش دهند.

حتما فنون زیادی برای توسعه دایره واژگان وجود دارد که از مهم‌ترین آن‌ها دو روش است:

۱- مطالعه، شناسایی، ثبت و نگهداشت کلمات

۲- آشنایی با ساختار زبان و ادبیات فارسی و تلاش برای ساخت واژگان جدید

خوب است گهگاهی جعبه‌ابزار کلمات خود را از کمد انتهایی ذهن بیرون بیاوریم و به سر و روی آن دستی بکشیم؛ بعضی کلمات، خسته‌اند، بعضی تاریخ انقضاءشان گذشته و بعضی در آستانه تولدند؛ حواس‌مان به آن‌ها باشد تا در تاریکخانه ذهن، خفه نشوند.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید