| سید مهدی سیدی |

 از معمولی بودن، ناراحت شو! سعی کن هیچ‌وقت از درجه‌یک بودن کوتاه نیایی! این حرف را شوخی نگیر: از تو نخواسته‌اند مثل دیگران باشی. درون تو، ظرفیت‌های منحصربه‌فردی کاشته‌اند که باید میوه‌هایت را از بقیه متفاوت کند. ویژگی‌های انحصاری خودت را بشناس و در معدن وجودت کاوش کن! تو اقیانوس عمیقی؛ سرشار از رنگ‌ها و حرکت‌ها، پس کامل‌ترین حالت وجودی‌ات را صید کن!

شغل و شهرت مهم نیست: نانوا، پزشک، وکیل، کارگر، مکانیک، خانه‌دار، دانشجو، دانش‌آموز، طلبه! هرچه و هرجا که باشی در همان نقطه ممتاز باش! برای خودت سرقفلی داشته باش! برند متمایز از بقیه باش! کاری را بلد باش که از دیگران ساخته نیست؛ اما کار حتما قرار نیست چیز عجیب‌وغریبی باشد؛ مهم آن است که قدرت تشخیص داشته باشی. در هرلحظه «درست‌ترین کار ممکن» را به «بهترین نحو ممکن» انجام بده!

حالا درست در همین لحظه‌ای که این متن را می‌خوانی با دور تند فعالیت‌های خودت را مرور کن: آیا در این ماه‌ها بهترین کارهای ممکن را انجام داده‌ای یا کارهای درست‌تر و مفیدتری بوده که از نگاهت پنهان مانده؟ به‌علاوه اینکه آیا کارهایت را به درست‌ترین و تمیزترین وجه ممکن انجام داده‌ای؟

اگر پاسخت به هر دو سؤال مثبت است پس حتما درجه‌یک و منحصربه‌فرد هستی اما اگر نمی‌توانی سینه‌ات را سپر کنی و یک بله محکم بگویی بدان که مثل بقیه شده‌ای و این نگران‌کننده است.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید